sonbaharın ilk yağmuru bugün yağdı. penceremden istiklal'e bakarken birçok şey gibi ahmet telli'nin aşağıdaki harika şiirini de anımsadım.

paylaşayım dedim

özletiyor seni bu yağmurlar

burada yağmur yağıyor 
aralıksız yağıyor günlerdir 
ama sen yine de şemsiyeni 
almadan gel ilk otobüsle

buğulanan camlara usulca 
yüzünü çiziyorum ki yüzün 
bir yağmur damlası olup 
düşüyor yapraklarına gülün

güller de bozamıyor bu uzun 
karanlık sessizliğini kentin 
anılarını yitiriyor sokaklar 
bezirgânlaşıyor bulvar ışıkları

tarih de kekemeleşiyor bazan 
ki o zaman aşktır tek bilici 
aşksa yürümek gibi bir şey 
duyabilmek kuşların gelişini

anısı bizsek eğer bu kentin 
unuttuğu türküler bizsek 
acıyı rehin bırakıp bir güle 
anımsatmalıyız bunları bir bir

sonra yürümeliyiz seninle
sokaklara caddelere çıkmalıyız
belki bir aşktır bu kentin
belleğini geri getirecek olan

burada yağmur yağıyor ama sen
şemsiyeni almadan gel yine de
özletiyor bu çılgın sağanak seni
sırılsıklam özletiyor biliyor musun

ahmet telli